از حدود 20 ساال پیش که وضعیت فرهنگی کشور بهتدریج در حال گذار بود و برای اولینبار سیدی و کمی بعد از آن اولین تلفنهای موبایل وارد کشور شد، کسی فکرش را نمیکرد که به این سرعت همه چیز در حال تغییر باشد. تا آن موقع همه چیز با رشدی تدریجی و ملایم پیش میرفت اما ناگهان، شتاب، در کشور تزریق شد و زمان، معنایش را از دست داد. قبل از این که هجوم افسارگسیخته تکنولوژی به کشور، ثبات فرهنگی را اینقدر بههم بریزد، و غلبه دنیای مجازی، آدمها را از هم دور کند، کتابخوانی لذتبخشترین سرگرمیام بود و تقریباً هر کتابی را که دستم میرسید میخواندم و با ولع غرق در آن میشدم. یادم میآید شیفته اولین کتابهای انتشارات کاروان، شده بودم. در آن شرایط که عموماً همهچیز سنتی و یکنواخت بود، انتشارات کاروان با انتخاب کتابهای نو و با چاپ و صفحهآرایی و کاغذ و صحافیهای بسیار مدرن، در نوع خودش تحولی در صنعت کتاب ایران بود. یکی از کتابهایی که اوایل دهه هشتاد از این انتشارات گرفتم و تا الان همیشه همراهم هست، کتاب "آیین جان" است. کتابی کمحجم و پرمغز با ترجمهای زیبا. محتوای کتاب در مورد قوانینی است که در ه

تا وقتی از دریچه ذهن به خودمان، اطرافیانمان و جهان نگاه میکنیم، همه چیز را دوگانه میبینیم. دوگانهانگاری، یکی از کارکردهای اساسی ذهن است و حکیمان و عارفان برجسته، از روزگار باستان تاکنون به آن اشاره کردهاند. دوگانهانگاری یعنی ندیدن کلیت منسجم و بههم پیوسته هستی و تمرکز بر هر یک از اجزای آن بهصورت جدا و ناقص. بههمین خاطر وقتی بدون عشق و تنها از دریچه برداشتهای ذهنی به دنیای اطرافمان نگاه کنیم همه چیز را در حال نوسان میبینیم و خودمان هم مثل یک الاکلنگ دائماً بین مفاهیم بهظاهر متضاد و دوگانه در حال بالاوپایین شدن هستیم. یکی از تبعات این کار، ازدست دادن قرار و آرامش در هر لحظه است. تنها با دیدن کلیت بههمپیوسته دنیاست که میتوان از زیر و رو شدن رها شد. باید پذیرفت که غم و شادی، خوبی و بدی، تاریکی و روشنی، زشتی و زیبایی، فراز و فرود و بیم و امید، همه با هم تکمیلکننده مفهوم زندگی هستند و هیچکدام بهتنهایی هویت ندارند. این مسأله از دیرباز تاکنون مورد توجه بوده و بهعنوان مثال، حکیمان چینی، نماد مشهور یینویانگ را بههمین منظور طراحی کرده بودند که نشان دهند مفاهیم متضاد (مثل س

اعتیاد به ذهن، جزو معدود اعتیادهایی است که چندان شناخته نشده و بهاین صورت است که ما همیشه باورها و برداشتهای ذهنمان را جدی بگیریم و فقط آنچه را ذهنمان درک میکند بپذیریم. فرد معتاد، وقتی که سرخوش است، حرفهای عالمانه و عاقلانه میگوید وقتی هم که حالش خراب است و نیازمند مواد است، نمیداند چه میگوید و چه میکند، چون هیچ چیز دیگری برایش ارزش ندارد. بنابراین همیشه بین حال خوب و حال بد، در نوسان است. معتاد ذهنی هم دائماً درگیر دوگانگی خوب و بد است. برای خودم خیلی پیش آمده که وقتی از کسی رنجیدهام همه صفات و اخلاقهای او را بد ببینم و وقتی با او خوب میشوم دوباره او را خوب ببینم. درحالیکه ممکن است واقعیت، کاملاً متفاوت باشد. همانطور که در قسمت قبل توضیح دادم، دوگانگی، پدیدهای طبیعی است و شر یا شیطانی نیست.البته، دوگانگی دراصل از خودش موجودیتی ندارد و آنچه ما میشناسیم، وجود یا عدم هریک از آنهاست. عدم درک درست همین قضیه باعث شده بارها و بارها در طول تاریخ، افراد زیادی وقتشان را صرف مبارزه با یکی از این دوگانهها کنند. همین امروز افراد زیادی بهطور داوطلبانه به گروههایی میپیوندند که کار